In de blogposts over de vertolking van werken van J.S. Bach door Jacques Loussier en Bud Powell zagen we hoe muziek van Bach zich wonderwel leent voor jazzuitvoeringen. Daarbij is moeilijk vast te stellen waar kunst eindigt en kitsch begint. Belangrijk om dit te bepalen is naar mijn mening dat het kunst is als het karakter van de muziek van Bach bewaard blijft en de kans daarop is bij triobezettingen het grootst. Luister eens naar deze magnifieke uitvoering van Bach’s “Suites pour le Clavessin” waarvan het European Jazz Trio het Allemande deel uitvoert van Suite Nr. 5. De video boven is de Bach versie zoals geschreven voor het klavecimbel uitgevoerd door Luc BeauseJour en hieronder de jazzuitvoering. Wonderschone muziek.
Auteur Archief voor Bob Van Eekhout
20
mei
12
Bud On Bach.
In de blogpost van 4 mei 2012 berichtte ik over het werk van J.S. Bach, uitgevoerd door het Jacques Loussier Trio. Maar ook de geniale pianist Bud Powell kon ermee terecht. Luister in bovenstaande video naar Solfeggietto van Carl Philipp Emanuel Bach, zoon van. Het leven van Powell werd overheerst door psychotische periodes die hij doorbracht in inrichtingen. Drankmisbruik verergerde zijn problemen. Maar hij was tevens een van de grondleggers van de Bop en dat culminieerde in zijn compositie “Fugue It” een woordspeling op het Latijnse “Tempus Fugit” hetgeen “de tijd vliegt” betekent. In onderstaande video een uitvoering van dit stuk uit 1949 met Ray Brown op bas en Max Roach op drums. En voor wie goed luistert hoort in het stuk de hand van Bach, zowel J.S. als C.P.E.
19
mei
12
A Great Day In Harlem (2)
In de blogpost van 24 November 2011 besteedde ik aandacht aan de bekende foto uit 1958 van Art Kane. Toen was het al een unieke gebeurtenis terwijl de meesten van de jazzgroten die toen werden gefotografeerd nog niet de wereldwijde faam hadden zoals we ze die nu toedichten. Onlangs publiceerde JazzWax deze foto met de details wie er allemaal opstaan. Met de ogen van nu bekeken is de foto nog unieker als dat men toen al vond.
In the blogpost of November 24th 2011 I wrote about the famous photograph taken in 1958 by Art Kane. It was a unique event at the time while the majority of the jazz giants who are on the photo, did not yet have the worlwide fame like today. Jazzwax recently published the photo with the full details of who’s who. With today’s knowledge the photo is even more unique as it was already back then.
- Hilton Jefferson
- Benny Golson
- Art Farmer
- Wilbur Ware
- Art Blakey
- Chubby Jackson
- Johnny Griffin
- Dickie Wells
- Buck Clayton
- Taft Jordan
- Zutty Singleton
- Red Allen
- Tyree Glenn
- Miff Mole
- Sonny Greer
- Jay C. Higginbotham
- Jimmy Jones
- Charles Mingus
- Jo Jones
- Gene Krupa
- Max Kaminsky
- George Wettling
- Bud Freeman
- Pee Wee Russell
- Ernie Wilkins
- Buster Bailey
- Osie Johnson
- Gigi Gryce
- Hank Jones
- Eddie Locke
- Horace Silver
- Luckey Roberts
- Maxine Sullivan
- Jimmy Rushing
- Joe Thomas
- Scoville Browne
- Stuff Smith
- Bill Crump
- Coleman Hawkins
- Rudy Powell
- Oscar Pettiford
- Sahib Shihab
- Marian McPartland
- Sonny Rollins
- Lawrence Brown
- Mary Lou Williams
- Emmett Berry
- Thelonious Monk
- Vic Dickenson
- Milt Hinton
- Lester Young
- Rex Stewart
- J.C. Heard
- Gerry Mulligan
- Roy Eldridge
- Dizzy Gillespie
- Count Basie
Een saxofonist en componist die een compromisloze rol speelde in de hard bop was Tina Brooks ( 1932 – 1974). Hij blonk uit door z’n toon en frasering maar bleef ook tijdens zijn beste periode 1958 tot 1961 enigszings ondergewaardeerd door de jazz fans. Als sidekick van Jimmy Smith, Kenny Burrell en Lee Morgan kreeg hij naam. Als leider nam hij vier albums op voor Blue Note waarvan alleen “True Blue” tijdens zijn leven werd uitgebracht. Als representatief voor zijn stijl en composities wordt “Street Singer” beschouwd met naast Tina, Blue Mitchell (tp), Kenny Drew (p), Paul Chambers (cb) en Art Taylor drums. Vooral na de wat matte solo van Mitchell komt Brooks uit de verf als “mean” hard bopper waarbij de ritme sectie zeer strak de hand aan het tempo houdt. Al in 1974 overleed Brooks na een leven van muziek, dope, gevangenis en ziekte.
De mooiste vorm van jazz is als het samenkomt met andere media zoals de film noir. Denk maar aan “Ascenseur pour L’Echafaud“ van regisseur Louis Malle uit 1958 op muziek van Miles Davis. In Washington D.C. loopt een non-profit project waar alles samen komt. Kleine horeca gelegenheden geven lokale jazz musici de gelegenheid te spelen en opnames daarvan worden gemengd met zwart-wit foto – en video beelden. Prachtig om te zien hoe al deze kunstvormen bijelkaar komen en elkaar versterken. Hier is 1+1+1+1 = 5 zoals dit filmpje aantoont op muziek van Miles Davis’ uitvoering van “My Funny Valentine”.
Onlangs zag ik op You Tube twee bekenden terug van de jamsessies bij Rooie Kees (Cafe Ruimzicht) in Burgerveen. Tenorist Bart van Ballegooijen en Robbie Andreas Carree. De laatste won recent de Dutch Blues Award Drummer 2011. Hulde !. In samenwerking met de in de Haarlemmermeer en daarbuiten onomstreden topper Mr. Boogie Woogie brengt Pepijn Productions een avond met een eerbetoon aan Fats Domino dat, naar ik aanneem, vooral de vijftigplussers zeer zal aanspreken. Want Fats Domino scoorde zijn eerste hit al in 1949 en is decennialang niet weg te denken geweest met zijn speciale stem, piano riffs en scheurende saxen als begeleiding. Hierbij een video compilatie van een recent optreden van deze formatie en ze zijn nog steeds on tour dus check out hun tourschema.
16
mei
12
Chico y Rita.
Wellicht publicitair wat ondergesneeuwd door het geweld van de Amerikaanse supersterren, is de Oscar nominatie 2012 voor de jazzanimatie film “Chico y Rita“. Een love story die zich afspeelt in 1948 en gezien mag worden als een eerbetoon aan o.a. Chano Pozo die als een der eerste Cubaanse musici voet aan wal zette in Amerika en zo de Latin Jazz hielp ontwikkelen. Een mooi verhaal over zangeres Rita en musicus Chico die ons met prachtige animatiebeelden voert langs de jazz scene in New York en Havana, met muziek van Dizzy Gillespie, Cole Porter, Thelonius Monk en Bebo Valdes. De Oscar ging naar ‘Rango” maar voor liefhebbers van Latin Jazz en animatie is de DVD een “must see“ !.
In Augustus 2010 publiceerde de New York Times een bericht dat het National Jazz Museum in Harlem na zeventig jaar wachten in het bezit is gekomen van de “Savory Collection”. Opnametechnicus Bill Savory maakte vanaf eind jaren dertig in de vorige eeuw opnames van radiouitzendingen van alle jazz groten van toen zoals Ellington, Basie, Goodman, Armstrong, Billy Holiday e.v.a. Savory heeft zijn opnames van voornamelijk lakplaten, nooit aan de openbaarheid prijs willen geven. Een erfgenaam heeft in 2010 de collectie overgedragen aan het museum dat aan de gang is gegaan met het restauratiewerk. Helaas zijn er de nodige autersrechtelijke complicaties omdat de Savory collectie behoort tot wat wordt genoemd “weesmuziek” omdat de spelers zijn overleden en niet duidelijk is wie de rechthebbenden zijn. Ik heb een mail gestuurd naar het museum hoe het ermee staat maar nog geen antwoord ontvangen. Wel heeft het museum een aantal ongerestaureerde opnames op hun site staan. Uniek historsich materiaal dat hopelijk spoedig wordt gepubliceerd.
Sinds dit jaar ben ik lid van de vereniging “Vrienden Van MeerJazz” en dat kan ik iedereen aanbevelen die hier in de polder de jazz een warm hart toedraagt. Want ook dit jaar heeft MeerJazz kans gezien een festival te organiseren met behulp van de gemeente Haarlemmermeer, samenwerkende organisaties en vele sponsoren. En dat is in deze slechte economische tijd een prestatie. Zie het mooie Jazz Below The Sea Festival in Almere dat het festival helaas heeft moeten afblazen wegens gebrek aan geld. Het driedaags MeerJazz Festival heeft een prachtig programma in elkaar gezet met als hoofdmenu de Amerikaanse zanger Kurt Elling die op Zaterdagavond 2 juni optreedt met het Metropole Orkest.
