In de blogpost van 4 mei 2012 berichtte ik over het werk van J.S. Bach, uitgevoerd door het Jacques Loussier Trio. Maar ook de geniale pianist Bud Powell kon ermee terecht. Luister in bovenstaande video naar Solfeggietto van Carl Philipp Emanuel Bach, zoon van. Het leven van Powell werd overheerst door psychotische periodes die hij doorbracht in inrichtingen. Drankmisbruik verergerde zijn problemen. Maar hij was tevens een van de grondleggers van de Bop en dat culminieerde in zijn compositie “Fugue It” een woordspeling op het Latijnse “Tempus Fugit” hetgeen “de tijd vliegt” betekent. In onderstaande video een uitvoering van dit stuk uit 1949 met Ray Brown op bas en Max Roach op drums. En voor wie goed luistert hoort in het stuk de hand van Bach, zowel J.S. als C.P.E.
Archief voor de categorie 'Jazz Repertoire'
Bud On Bach.
Chico y Rita.
Wellicht publicitair wat ondergesneeuwd door het geweld van de Amerikaanse supersterren, is de Oscar nominatie 2012 voor de jazzanimatie film “Chico y Rita“. Een love story die zich afspeelt in 1948 en gezien mag worden als een eerbetoon aan o.a. Chano Pozo die als een der eerste Cubaanse musici voet aan wal zette in Amerika en zo de Latin Jazz hielp ontwikkelen. Een mooi verhaal over zangeres Rita en musicus Chico die ons met prachtige animatiebeelden voert langs de jazz scene in New York en Havana, met muziek van Dizzy Gillespie, Cole Porter, Thelonius Monk en Bebo Valdes. De Oscar ging naar ‘Rango” maar voor liefhebbers van Latin Jazz en animatie is de DVD een “must see“ !.
In Augustus 2010 publiceerde de New York Times een bericht dat het National Jazz Museum in Harlem na zeventig jaar wachten in het bezit is gekomen van de “Savory Collection”. Opnametechnicus Bill Savory maakte vanaf eind jaren dertig in de vorige eeuw opnames van radiouitzendingen van alle jazz groten van toen zoals Ellington, Basie, Goodman, Armstrong, Billy Holiday e.v.a. Savory heeft zijn opnames van voornamelijk lakplaten, nooit aan de openbaarheid prijs willen geven. Een erfgenaam heeft in 2010 de collectie overgedragen aan het museum dat aan de gang is gegaan met het restauratiewerk. Helaas zijn er de nodige autersrechtelijke complicaties omdat de Savory collectie behoort tot wat wordt genoemd “weesmuziek” omdat de spelers zijn overleden en niet duidelijk is wie de rechthebbenden zijn. Ik heb een mail gestuurd naar het museum hoe het ermee staat maar nog geen antwoord ontvangen. Wel heeft het museum een aantal ongerestaureerde opnames op hun site staan. Uniek historsich materiaal dat hopelijk spoedig wordt gepubliceerd.
The Swingle Singers anno 2012
In de blogpost van 4 mei j.l. kwamen ze al ter sprake, The Swingle Singers. De groep werd in 1962 in Parijs opgericht door de sessiezanger Ward Swingle (nomen est omen). De bezetting bestond uit acht zangers / zangeressen met o.a. Christiane Legrand (zuster van de beroemde Michel) in de gelederen. De groep verwierf wereldfaam met werk van Johann Sebastian Bach, a capella uitgevoerd of met begeleiding van contrabas en drums (brushes). Dat leverde maar liefst vijf Grammy Awards op. In 1973 werd de Franse groep ontbonden en ging Ward Swingle verder met Engelse vocalisten. Die formatie bestaat nog steeds hoewel de bezetting met de jaren wisselde. Zeer bekend is een vroege opname van het geniale Bach stuk “Air” dat The Swingle Singers opnamen met het Modern Jazz Quartet. Prachtig gearrangeerd voor koor en orkest.
Johann Sebastian Bach componeerde muziek die (onbedoeld) swingde. Of misschien was het wel zo bedoeld maar dat moet dan in het licht van zijn tijdperk gezien worden. Luister en kijk bijvoorbeeld naar die fameuze Swingle Singers die Bach’s Concert voor twee violen in D mineur al swingend tot leven brengen. Bach wordt door velen gezien als een Miles Davis avant la lettre omdat hij voordurend experimenteerde met vormen, bezettingen en de ongekroonde koning was van het contrapunt. Hij noemde zichzelf ook geen componist maar organist zoals Davis zichzelf in de eerste plaats als trompettist zag. Af en toe ademloos heb ik gekeken naar de TV registratie van het fenomenale Jacques Loussier Trio die met hun interpretatie van Bach’s werk een nieuwe en swingende dimensie aan zijn toch al omvangrijke oeuvre hebben toegevoegd.
TOOTS 90.
Hij is een van de heel weinigen in leven die nog met Charlie Parker heeft gespeeld. “Jeanke” Thielemans viert vandaag zijn 90e verjaardag. Door een combinatie van enorm vakmanschap, bescheidenheid en zijn hoge leeftijd heeft deze musicus met zijn “mondmuziekse” een onwaarschijnlijke carriere opgebouwd die hem in contact bracht met alle groten in de jazz over de hele wereld. Zijn verjaardag wordt groots gevierd met een nieuwe live CD en vinyl versie, een DVD en een jubileumboek met de titel “TOOTS90″. En diverse optredens in zijn vaderland. Hij beschouwd het album dat hij met Bill Evans maakte met de titel “Affinity” als zijn beste werk. Niet gek voor dat “ketje uit de Marollen“. Proficiat Toots !
Het Charlie Byrd Trio met v.l.n.r. Buddy Deppenschmidt, Keter Betts en Charlie Byrd (Harry Naltchayan / WTP)
Op 20 April 1962 werd de LP “Jazz Samba“ uitgebracht op het Verve label. Het zou het begin worden van een geheel nieuwe stroming in de jazz. Gitarist Charlie Byrd en zijn trio hadden het jaar ervoor een toernee gemaakt door Zuid-Amerika en toen kennis gemaakt met de Braziliaanse rythms zoals de Bossa Nova en de muziek van o.a. Jobim en Bonfa. Op 13 Februari 1962 werd het album in twee uur opgenomen in een kerk met naast Stan Getz en Charlie Byrd, op gitaar Joe Byrd (broer van Charlie), Keter Betts op bas, Bill Reichenbach op percussie en Buddy Deppenschmidt op drums. De musici kregen ieder $ 150 dollar maar geen royaties terwijl van het album in achtien maanden ruim een half miljoen exemplaren werden verkocht. Op de YT video de klassieker “One Note Samba” van Jobim.
Bill Evans: ‘Spring Is Here”
De zomertijd is ingegaan en de temperaturen stijgen, blaadjes aan de bomen, kortom het ouderwetse gevoel van Lente. Wat past daar beter bij dan dat prachtige stuk van Richard Rodgers en Lorenz Hart: “Spring Is Here” uit de musical “I Married An Angel”. Beide heren schreven ook het script voor de musical dat was gebaseerd op een Hongaars toneelstuk waarin een rijke bankier genoeg heeft van het liefdesleven en zijn geluk zoekt bij een engel die daadwerkelijk met hem trouwt. Maar ook dat blijkt geen rozengeur en manenschijn. De musical ging in premiere op Broadway op 11 Mei 1938 en haalde 338 voorstellingen. Deze prachtige versie van Bill Evans verscheen op zijn LP/CD “Bill Evans At Town Hall (1966)
Bron: Green, Stanley – Green, Kay – Broadway Musicals, 1985 Hal Leonard Corporation, ISBN 978-1-55783-736-3
