And now for something completely different, jazzvrienden en vriendinnen, ga ik het hebben over Abba en in het bijzonder het stuk “Elaine”. Het is minst bekende nummer van deze Zweedse hitmachine maar volgens mij op afstand het beste nummer dat ze ooit maakten. Het is voer voor musicologen maar tijdens het luisteren naar de muziek van Bach en The Swingle Singers (zie vorige blogposts) kwam dit nummer direct bij me “binnen” vanwege het enigszins barokke karakter van de compositie en arrangement. Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde heb ik het zeker twintig keer achter elkaar gedraaid. Luister en huiver naar Abba op z’n best qua compositie, zang, arrangement en fenomenale opnametechniek.
Archief voor de categorie 'Recensies'
Abba en Bach ?
Op een avond in Februari 1956 gingen Blue Note Records‘ bazen Alfred Lion en Francis Wolff naar een jazzclub in Harlem met de naam “Smalls’ Paradise”. Ze hadden een tip gekregen dat daar een formidabele jazzorganist aan het werk was. Hij heette Jimmy Smith, was een ex-pianist en had zich bekwaamd in het spel op Hammond orgel, een tot dan toe in de jazz nauwelijks gebruikt instrument. De rest is geschiedenis. Vorig jaar December werd op You Tube een fascinerende Duitse documentaire geplaatst over een Europese toernee van Smith ‘ trio en Dizzy Gillespie‘s band. Unieke zwart-wit beelden met een indringende inkijk in de backstage wereld van de jazz van toen.
Bron: Cook Richard – Blue Note Records – The Biography – Charles & Co Publishers.
Zeer geboeid en geamuseerd heb ik gekeken naar deze twintig minuten durende presentatie van dirigent Itay Talgram: “Lead Like The Great Conductors”. Dirigenten hebben een uitgebreid repertoire aan body language die boekdelen spreekt over hun leiderschapstijl. In die zin gaat het niet alleen over het leiding geven aan een orkest maar over leiderschap in het algemeen. Deze charmante presentatie gaat over zes dirigenten van klassieke muziek maar het zou zeker zo interessant zijn om de stijlen te vergelijken van Ellington, Basie, Kenton, Rich e.v.a. Buitengewoon geinspireerd en boeiend gepresenteerd door Itay Talgram. En de clou van het verhaal zit in de laatste minuten.
Wes Montgomery: “Eleanor Rigby”
Vandaag is het de 88e geboortedag van gitaarvirtuoos Wes Montgomery (1925 – 1968) en dat wordt door Resonance Records herdacht met de release van “Echoes of Indiana Avenue” met niet eerder uitgebracht materiaal. In 1990 werden er tapes gevonden van Montgomery met opnamen uit 1957 en 1958, die werden gerestaureerd en digitaal remastered en vandaag door Resonance worden uitgebracht. Montgomery was een pionier op gitaargebied en blonk uit door zijn mix van fingerpicking met de duim, blokaccoorden en het gebruik van octaven, waarbij dezelfde noot op twee snaren wordt gespeeld. Montgomery was ook een groot liefhebber van Lennon en McCartney composities en legde ”Eleanor Rigby” en “A Day In The Life” vast op de plaat.
Op 6 maart a.s. brengt Resonance Records de CD “Echoes of Indiana Avenues” uit met niet eerder uitgebracht materiaal van gitaar grootmeester Wes Montgomery. Er is weinig bekend van deze opnames die waarschijnlijk in 1957 of 1958 werden opgenomen in Indianapolis. De tapes kwamen in 1990 boven water en werden gedigitaliseerd en via producer Michael Cuscuna doorverkocht aan Resonance waar de opnames geheel werden gerestaureerd. De bijgaande YT video met de release trailer geeft meer informatie over deze unieke opnamen. De CD kan besteld worden via Amazon of Itunes Store.
(Bron: The Wall Street Journal).
Elke jazzliefhebber kent het het werk van geluidstechnicus Rudy Van Gelder. Als zoon van Nederlandse immigranten uit Arnhem die zich in Amerika vestigden, bouwde hij wereldfaam als vernieuwer op het gebied van geluidstechniek. Zijn carriere liep gelijk met de opkomst van de bop en hardbop en als zodanig nam hij op voor Blue Note, Prestige en Savoy. Begonnen in zijn huiskamer in Hackensack verhuisde hij naar een nieuwe studio in Englewood Cliffs waar hij in 1964 het album “A Love Supreme” opnam met John Coltrane. In 2006 verscheen de CD+DVD “Perfect Takes” op het Blue Note Label met een selectie van Van Gelder’s favorieten die hij in een remix geschikt maakte voor CD. Op de DVD staat een interview dat een aantal maanden geleden op YT verscheen.
Weer een animatie op de klassieker “Take Five“ dat een bron van inspiratie blijkt voor animators. Vorige keer een animatie van de dagdromende chauffeur Phat Vlad, nu een heus artwork. Met de muziek is iets eigenaardigs. Het lijkt de originele Brubeck opname maar later blijkt het een live opname te zijn met een heel andere solo dan ooit door Morello gespeeld. Het lijkt alsof de solo ertussen is geplakt. Wellicht weten de kenners meer. Al met al een coole animatie.
Sim City Jazz !
Interessante ontwikkeling op het game front: er bestaan voor allerlei games jazzversies van muziek die tijdens het spelen van de game te horen zijn. Als ervaren ex- Sim City speler weet ik dat op de eerste versies van dit spel voornamelijk Miles Davis achtige muziek te horen was en helemaal niet slecht. Op dit moment zijn er jazzversies van Tetris, Pokemon, SuperMario en Nintendo en dat is meestal niet de moeite waard. Maar luister eens naar deze muziek van SimCity 3000. Zet je zomaar voor je plezier op.
Ze zijn net terug van een succesvol aantal optredens in Memphis (V.S.) waar ze reikten tot de halve finales van de International Blues Challenge. Ze speelden o.a. in BB King’s Blues Club. Als je als Nederlandse band zover komt in het land waar ze de blues hebben “uitgevonden” dan behoor je tot de absolute top. De band bestaat uit geweldige muzikanten met John F. zang en gitaar, Martijn Klaver drums, Iris Sigtermans op basgitaar en Rob Mostert op Hammond orgel. Hier een video van hun optreden in Memphis.
Take Five Short Jazz Animation.
Er verschijnen de laatste tijd steeds meer Jazz animaties. Deze gaat over truckchauffeur Phat Vlad die droomt van een carriere als musicus. Maar de droom wordt wreed verstoord. Take Five van Paul Desmond (en dus niet van Dave Brubeck zoals velen denken) is de all time jazz standard die regelmatig gebruikt wordt in animaties. Deze is van Vladimir Bulakh.










