Vandaag barst het jazzgeweld weer los in onze mooie polder deHaarlemmermeer, met Hoofddorp als het epicentrum van het feest. Tot en met Zondag heeft de organisatie onder leiding van festivaldirecteur Loet van der Lee en zijn vele vrijwilligers zijn handen vol aan het programma met musici uit binnen – en buitenland.
Het programma van vandaag heeft een kick-off met o.a. The Dutch Swing College Band, de Metropole BigBand met Mike Boddé en ook de omliggende horeca en bioscoop staan geheel in het teken van het festival.
Last but not least huisvest het festival ook het Internationale BigBand Concours met toporkesten uit binnen en buitenland.
Het is een geweldige prestatie hoe de organisatie elk jaar weer met behulp van de vele sponsors een top programma aan het publiek kan presenteren. Proficiat !
Het blijft altijd weer een genoegen te kunnen constateren dat het repertoire van het Great American Songbook tot op de dag van vandaag een onuitputtelijke muzikale bron van inspiratie is.
Het mag een unicum genoemd worden dat er in de periode 1925 – 1940 zulk een getalenteerd aantal Amerikaanse componisten aan het werk was die in een betrekkelijk kort tijdsbestek een fenomenale serie composities het licht deden zien.
Alhoewel in sommige kringen van musici over het uitvoeren van “standards” wel eens gerichtschattend wordt gedacht blijkt dat de huidige wereldsterren niet schromen om het repertoire op te nemen. Rod Stewart bracht een serie albums uit aan het Great American Songbook en Paul McCartney bracht een ode aan de muziek die hij uit zijn jeugd kende en recent vastlegde op zijn album Kisses On The Bottom.
Op de laatste CD van Michael Bublé stonden ook weer een aantal standards waaronder het prachtige Nevertheless ( I am In Love With You) uit 1931 van Harry Ruby en Bert Kalmar.
In de recente afleveringen van American Idols kwam het stuk van de Gershwin broers Someone To Watch Over Me, geschreven in 1926 voor de musical Oh Kay!, uitgebreid voor het voetlicht. Onvoorstelbaar dat ruim tachtig jaar (!) laterAmy Winehouse dit stuk met een sprekende vocale aanpak en jazzy begeleiding opnam zonder dat het ook maar iets aan kracht heeft ingeboet.
Hieronder een Wikipedia opsomming door wie en wanneer dit stuk opgenomen is.
In chronological order:
Gertrude Lawrence - rec. October 29, 1926 – released as Victor 20331, matrix 36654-3
George Gershwin - rec. November 12, 1926 – released as Columbia 812-D, matrix W 142925-3
Hamilton Sisters and Fordyce (Three X Sisters) – rec. 1927, England
Gertrude Lawrence - rec. October 25, 1927 – released as Columbia 4618, matrix WA 6326
Lee Wiley - rec. November 15, 1939 – with Fats Waller on pipe organ, from Lee Wiley Sings The Songs Of George And Ira Gershwin
Morgen 21 mei komt een nieuw album uit van pianist en arrangeur Alan Broadbent. Nieuw-Zeelander van geboorte maar al jaren woonachtig in de Verenigde Staten.
Broadbent nam tweeëntwintig jaar geleden zijn eerste album op en heeft sindsdien een imposante carriere opgebouwd met inmiddels veertien CD’s onder zijn eigen naam, waarvan er vier een Grammy Nomination kregen. Tevens maakte hij naam als arrangeur voor o.a. Diana Krall, Nathalie Cole en Paul McCartney. Al jaren maakt hij deel uit van Charlie Haden’s Quartet West.
Op dit nieuwe album Heart To Heart speelt Broadbent negen stukken solo voor een live publiek. Een dergelijke aanpak vergt veel van een pianist want om zonder begeleiding een publiek te blijven boeien vereist pianowerk van het hoogste niveau. En boeien doet hij met melodieuze stukken maar altijd met een originele touch en aparte harmoniëen. De aandachtige luisteraar zal ontdekken dat hij ook bekende stukken door zijn solowerk heenvlecht, een techniek die bijvoorbeeld door Art Tatum werd toegepast.
Luister maar eens naar het titelstuk Heart to Heart waar tegen het einde een zeer bekende standard tevoorschijn wordt getoverd. Allles bij elkaar een aangename nieuwe CD van deze meester en al te koop voor US$ 9.99. bij CD Baby.
Alan Broadbent
Bijgaand het formele persbericht van Broadbent’s management:
“Good Morning @ Bob Van Eekhout,
Just a short reminder that Alan Broadbent’s new solo piano CD has its official release date tomorrow.
This quote by the German Jazz Magazine “Jazzpodium” is a good summary:
“…Alan Broadbent, …, counts both as a pianist and as an arranger to the first division of Jazz…. . Also as a pianist Broadbent has an orchestral approach, like McCoy Tyner in his best times, he is able to let the piano sing in a formidable way, but less percussive, and instead with more of a European classical music approach.”
before heading off to a 5-week tour in Europe in October/November.
Short Biography:
2-time Grammy Award winning jazz pianist, composer and arranger Alan Broadbent, born April 23, 1947 in New Zealand now living in New York, has long been a major force behind the scenes in jazz, whether it was accompanying Irene Kral on some of the most exquisite vocal albums ever recorded, contributing arrangements to Diana Krall, Natalie Cole, Jane Monheit and Sir Paul McCartney or playing piano with Charlie Haden’s Quartet West.
14 CD‘s released under his own name are proof that he is not only working in the background. 4 of his own recordings earned Grammy Nominations, „Best Improvised Jazz Solo“ in 2010, 2006 and 2005 and „Best Composition“ in the year 1997.
Alan has just been mentioned in the French magazine “JAZZMAN” as having given the best concert of the year 2012 for his solo jazz piano performance at the St. Emilion Jazz Festival.
It’s 22 years ago that Alan recorded his first solo jazz piano album “Live at Maybeck Recital Hall, Vol. 14” and as it has been the only one so far, it is time for the successor called “Heart to Heart”.
Zoals ik al eerder schreef jazzvrienden en vriendinnen, is de Nederlandse Idol versie totaal aan mij voorbijgegaan. Geen idee wie er meededen of in de jury zaten. Niet dat de deelnemers slecht zijn neem ik aan, maar het is simpelweg “not my cup of tea”.
Anders werd dat toen ik al googelend terecht kwam bij de laatste American Idol versie waarin nog vier kandidaten over waren. Toen bleek dat zanger Harry Connick Jr. zich als gastjurylid en mentor zich ermee ging bemoeien omdat er werk uit het Great American Songbook zou worden vertolkd, werd het interessant.
De standaardwerken van het Great American Songbook
Geniuses of the Great American Songbook
Al enige jaren verdiep ik me in leven en werk van de componisten die het repertoire hiervoor creëerden en schreef in 2010 hierover op dit blog een aantal series over Jerome Kern, Cole Porter, George Gershwin, Harold Arlen, Rodgers & Hart en Jule Styne. Het is een fascinerende wereld die mijn belangstelling wekte door dat geweldige boek van Herbert Keyser“Geniuses of the Great American Songbook” en het standaardwerk “American Popular Song – The Great Innovators 1900 – 1950″ van Alec Wilder.
American Popular Song – Alec Wilder
De derde Idol deelnemer Kree Harrison vertolkte de Harold Arlen klassieker Stormy Weather. Van Arlen is het belangrijk te weten dat hij wordt beschouwd als één van de weinig blanke componisten die een echte blues kon schrijven. Dat had te maken met zijn werk in de jaren 1930 toen hij huiscomponist was van de New Yorkse Cotton Club en zo in aanraking kwam en beïnvloed werd door bluesmuziek.
In bovenstaande You Tube video is de sessie met Harry en het optreden van Kree te zien en te horen. Het was een entertaining performance maar ik kon weinig emotionele connectie maken met de bluesy en depressed feel van het stuk zoals Arlen het schreef. Stormy Weather moet schuren en stijf staan van liefdesverdriet en woede. Het werd meer een vocale show off en tot mijn verbazing merkte de jury op (volgens Daily Register.com) dat “the judges all loved the performance, but said Kree may have been better served to choose a song that would have allowed her to show off her bluesy side”. En dat over een compositie van Harold Arlen ?
De versies van Etta James en Lena Horn.
Volgens dezelfde site kreeg Harry het behoorlijk aan de stok met een jurylid die vond dat Kree meer met de Etta James versie aan de gang had moeten gaan in plaats van de Lena Horn versie. Die versies staan in de You Tube video’s hieronder. Oordeelt U zelf.
Kortom, American Idol is groot in Amerika en wekt veel beroering en zo hoort het want iedereen heeft een mening als het op vocale competities aan komt.
Zijn naam isPeter Beetsmaar Peter Beest is beter op zijn plaats lijkt me, althans pianobeest. Want dat is Peter zonder enige twijfel en wie dat nog niet mocht weten zal aangenaam verrast worden door zijn nieuwste album “Portrait of Peterson”.
Peter Beets is al jarenlang een musicus waarvoor ik graag naar de flappentap ga om weer eens een inspirerend optreden mee te maken. Afgezien van zijn fabelachtige techniek en improvisatievermogen spat altijd het plezier en de swing ervanaf. Of dat nu in het Concertgebouw was of bij Rooie Kees in Burgerveen (waar ik hem nooit meer zie helaas).
In mijn vroege tienerjaren was ik al een fan van Oscar Peterson en drumde mee op zijn album We Get Requests en Porgy & Bess, fantastisch om naar te luisteren natuurlijk en enorm leerzaam om op mee te spelen, desnoods met brushes op een krant als er thuis geen snare voorhanden was.
Dat was in een tijd dat Peter zelf nog niet op deze aarbol rondliep maar zoals hij vandaag in een interview in de Telegraaf zei was Peterson natuurlijk een vroege bron van inspiratie. Dat zal voor miljoenen pianisten niet anders zijn want na Art Tatum zette Peterson de toon in de jazz. Niet voor niets noemde Ellington hem “de Maharadja van het klavier”.
In hetzelfde interview stelde Peter niet direct na de dood van Peterson een album aan de meester te hebben gewijd omdat hij niet van lijkenpikkerij beschuldigd wilde te worden. Maar wellicht speelde ook mee dat hij er toen nog niet helemaal klaar voor was want als je Peterson gaat spelen moet je wel weten wat je doet en hoe je het doet, al was het alleen maar om te voorkomen dat het covers worden.
Op dit album ontbreken de publieksfavorieten Nigerian Marketplace, You Look Good To Me en Wheatland niet. Het eerste stuk met dat fantastische samenspel met de bas is een klassieker geworden. You Look Good To Me is ooit door Peterson als een nieuw stuk in het Concertgebouw gespeeld en werd geschreven door Clement Wells van wie niemand weet wie dat is. Alleen bassist Ray Brown kende het stuk en de componist en bracht dat bij Peterson onder de aandacht. Wie daar meer over wil weten kan het artikel Seymour Lefco The Jazz Dentist op dit blog erop naslaan.
En dan het prachtige Wheatland, een compositie afkomstig van het Peterson album Canadiana Suite. Fantastisch mooie uitvoering van het trio en als je goed luistert en met de nodige verbeelding zie je het gouden koren wuiven in de verte. Peter Beets imiteert nergens maar initieert een nieuwe en inspirerende aanpak.
Natuurlijk speelt hij deze stukken op zijn eigen manier en elk stuk klinkt origineel, enthousiast, swingend en uitdagend. Zonder de geweldige bassist Ruben Rogers te kort te doen, is het de opvallende rol van drummer Greg Hutchinson die bijdraagt aan een eigentijdse aanpak. Bij You Look Good To Me weet iedereen dat Ed Thigpen indertijd keurig op de tel een tikje op de triangel speelde. Hutchinson doet het anders en dat is eigenlijk symbolisch voor de hele aanpak van dit album onder leiding van de grote meester. Beestachtig goed ! Of eigenlijk Beetsachtig goed !
Een aantal weken geleden zat ik in een jazz workshop met meester trompettist Loet van der Lee. Toen de teksten van een compositie ter sprake kwamen merkte Loet op dat hij zo nu en dan teksten nakeek om te weten “waar ging het ook alweer over ?”.
Vanuit het perspectief van een instrumentalist is dat verklaarbaar. Maar bij een vocalist ligt dat wezenlijk anders.
Met het optreden van Harry Connick Jr. in de American Idol show van 5 mei j.l. kwam dat thema weer eens aan de oppervlakte. Vooral de vertolking van Amber die My Funny Valentine vertolkte kon tijdens de coaching sessie geen genade vinden in de ogen van Harry. Zie de You Tube video bovenaan dit artikel. Tijdens het optreden van Amber bleek ze weinig te hebben gedaan met zijn adviezen. Uiteindelijk werd ze weggestemd.
Terecht benadrukte Harry dat de tekst van dit stuk vermoedelijk, of in ieder geval mede, geïnspireerd was op het zelfbeeld van tekstdichter Lorenz Hart, die kort van stuk was en zijn leven lang een probleem had met zijn uiterlijk (you’re looks are laughable, unphotographable). Het gaat er dus niet alleen om de tekst te kennen maar vooral de achterliggende emotie te begrijpen en over te brengen. That is the name of the game en niet voor iedereen weggelegd denk ik.
Meer succes had Harry met de performance van Angie die het George / Ira Gershwin stuk Someone To Watch Over Me vertolkte. Onderstaande video toont de coaching sessie van Harry waar hij aan het einde zegt “don’t sing notes that are not in the chords”. Het stuk werd overtuigend gebracht.
In de vorige blogpost over American Idols en Harry Connick Jr. kwam hij al ter sprake, de Amerikaanse tekstdichterLorenz Hart(1895-1943). Lange tijd was hij de muzikale compagnon van componist Richard Rodgers.
Lorenz Hart
In het boek “Geniuses of the American Musical Theatre” staan de levensverhalen van de grote Amerikaanse componisten zoals Irving Berlin, Jerome Kern, Harold Arlen, Jule Styne, Cole Porter,Leonard Bernstein e.v.a. Het boek laat zich lezen als een roman want schrijver Herbert Keyser focust zich uitsluitend op de levenswandel van de heren en niet op de technische facetten van het werk.
Ik heb het in één adem uitgelezen zoals dat heet en het verhaal van Lorenz Hart vond ik het meest aangrijpende. Hij wordt vandaag de dag beschouwd als één der grootste Amerikaanse tekstdichters die met simpele zinnen en met enkele woorden de meest fijnzinnige en vaak ook spitsvondige wendingen het gezicht en de emotionele lading aan de muziek van Richard Rodgers gaf.
Hij kwam dramatisch aan zijn einde toen hij in 1943 een musical revival concert van zijn voormalige partner Rodgers bijwoonde en stomdronken de zaal in kwam. Tijdens het concert ging hij luidkeels zijn eigen teksten declameren en werd de zaal uitgezet. Vrienden vonden hem de volgende morgen ergens op een stoep zitten, doorweekt, nog steeds dronken en fysiek en emotioneel uitgeput. Een paar dagen later overleed hij in het ziekenhuis, pas achtenveertig jaar oud.
Zijn laatste tekst is het stuk Nobody’s Heart Belongs To Me uit de musical By Jupiter op een prachtige melodie van Rodgers. Hier valt af te leiden hoe Hart zich gevoeld moet hebben. De tekst is een aaneenschakeling van verdriet, wanhoop (Nobody’s heart belongs to me, heigh-ho who cares ?) en cynisme (I admire the moon as a moon, just a moon). Met aan het einde toch een sprankje hoop: Today.
In 1957 nam Peggy Lee dit stuk op met het kwartet van George Shearing (Toots Thielemans op gitaar). Hier laat Miss Lee zien hoe je zo een tekst aanpakt, zonder tierelantijnen en recht uit het hart. Met prachtige piano accoorden van Shearing waarin je hoort dat hij een Chopin liefhebber moet zijn geweest. Het gaat mij door merg en been.
Bob van Eekhout is drummer en leider van Jazz Trio JazzTraffic, jazz recensent van HVT Magazine en Blogger
Bent U op zoek naar een jazz band voor uw feest ? Easy Listening Jazz van Jazz Trio JazzTraffic. Niet op de voorgrond,lekker relaxed, sfeerverhogend. Klik op de afbeelding en beluister gratis de Promo CD “Jazz From The Night Before” !
Jazz Trio JazzTraffic. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek
